O ogrodach, krajobrazach
i obrazach
Ogrody krajobrazowe w sztuce
od baroku po współczesność
Park krajobrazowy przy Pałacu Neuhardenberg jest prawdziwym klejnotem całego kompleksu. Założony 200 lat temu przez Petera Josepha Lennégo, księcia Hermanna von Pückler-Muskau oraz Johna Adeya Reptona, do dziś cieszy się niesłabnącą popularnością. Jego piękno wynika między innymi z faktu, że twórcy parku kierowali się zasadami malarstwa: osie widokowe, zabawa perspektywą, grupowanie i izolowanie drzew to tylko niektóre z typowych, inspirowanych sztuką cech, które na całym świecie ukształtowały ten rodzaj dużego ogrodu, określany mianem „angielskiego ogrodu krajobrazowego“. Ogrody krajobrazowe stanowiły inspirację dla artystek i artystów, którzy w każdej epoce odkrywali w nich nowe tematy i zagadnienia.
Wystawa opowiada tę zmienną historię inspiracji i dialogu między sztuką a ogrodami krajobrazowymi. Prezentowane są obrazy barokowych założeń parkowych jako symboli władzy, pejzaże XVIII wieku będące wzorcami dla angielskich ogrodów, romantyczne dzieła ukazujące wewnętrzne krajobrazy, impresjonistyczne studia światła i atmosfery, przedstawienia z początku XX wieku pokazujące parki jako przestrzenie życia społecznego, ekspresjonistyczne motywy parkowe pełne intensywnych barw i rytmicznych linii, fotografie ukazujące strukturę i kompozycję założeń ogrodowych, a także współczesne realizacje, które na nowo podejmują refleksję nad relacją człowieka z naturą. Wystawa łączy dzieła znanych oraz mniej znanych artystek i artystów z sześciu stuleci, tworząc kompozycję tak różnorodną i wielowarstwową jak sam ogród.
