Dagmar Manzel

Edith Sitwell: Mein exzentrisches Leben
(Edith Sitwell: Moje ekscentryczne życie)

z tekstów autorstwa i na temat Edith Sitwell
czyta: Dagmar Manzel

przygotował: Gerhard Ahrens

„Jeśli jest się chartem, nie należy próbować zachowywać się jak pekińczyk.“
Edith Sitwell

Poetka Edith Sitwell, córka arystokratów, wyrobiła sobie w latach dwudziestych ubiegłego stulecia bardzo szybko nazwisko jako poetka liryczna, biografka i ekscentryczka. Sitwell eksperymentowała wówczas śmiało z muzyczną jakością języka, przy czym rytm stał się dla niej jak w jazzie pośrednikiem między marzeniem a rzeczywistością. W formie dadaistycznej eskapady recytowała swoje wiersze przez megafon – co owiane było skandalem – stojąc często za kurtyną.

W Ameryce niesłychana intensywność jej lunatycznej sceny w roli Lady Macbeth spowodowała, że mdlejący mężczyźni byli wynoszeni z sali. W latach 1930-tych napisała książki o angielskich ekscentrykach i biografię królowej Wiktorii. Jej najlepsze wiersze traktują o wojnie. Jej znany wiersz Still falls the Rain opowiada o niszczycielskich nalotach bombowych niemieckiej Luftwaffy na Londyn. W 1954 r. królowa Elisabeth II. przyznała „najwybitniejszej żyjącej poetce Anglii“ tytuł Dame Commander of the Order of the British Empire. Dame Edith Sitwell zmarła w 1964 r. w wieku 77 lat, na krótko po ukończeniu swojej autobiografii Moje ekscentryczne życie.

Do świata Edith Sitwell porywa Dagmar Manzel, aktorka i piosenkarka, od wielu lat pracuje w Deutsches Theater w Berlinie oraz występuje w filmach i telewizji. Obecnie można ją zobaczyć m. in. w melodramacie Arnolda Schönberga Pierrot Lunaire w Komische Oper. Opracowuje swoje role z siłą przyciągania, której nie można się oprzeć.